ಅಪ್ಪಾ… ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು
ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪ ಶ್ರೀಧರ ಭಟ್ ಅವರಿಗೆ,
ನಿನ್ನ ಮಗ ವೆಂಕಟೇಶ ಸಂಪನಿಂದ…
ಅಪ್ಪಾ…
ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಮೊದಲು ಬರುವುದು ಆ ದೊಡ್ಡ ಆಕಾಶವಲ್ಲ… ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಹೆಗಲು.
ಆ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನಾನು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀನಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅಪ್ಪಾ…
ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಆಟಿಕೆ ನೀನಾಗಿದ್ದೆ.
ನನ್ನ ಮೊದಲ ವಾಹನ ನಿನ್ನ ಹೆಗಲಾಗಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಮೊದಲ ಶಾಲೆ ನಿನ್ನ ಬದುಕಾಗಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಮೊದಲ ಧೈರ್ಯ ನಿನ್ನ ಕೈಯಾಗಿತ್ತು.
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಡತನವಿತ್ತು. ಅಗತ್ಯಗಳಿದ್ದವು. ಕೊರತೆಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಬಡತನ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಿದ್ದರೂ, “ಮಗ ಓದಬೇಕು…” ಎಂಬ ಆಸೆ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು.
ನೀನು ಹೆಚ್ಚು ಓದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಓದಲು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ನಿನಗೆ ವಾಹನ ಚಲಾಯಿಸಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದೆಯೋ!
ಮಲೆನಾಡಿನ ಆ ಗುಡ್ಡಬೆಟ್ಟಗಳು, ಹಳ್ಳಿಯ ದಾರಿಗಳು, ಮಳೆ, ಕೆಸರು, ಬಿಸಿಲು…
ಜಾನುವಾರುಗಳ ಜೊತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನೀನು ತಿರುಗಿದ ಆ ದಿನಗಳು ಇಂದು ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಪುಸ್ತಕದ ಅಮೂಲ್ಯ ಪುಟಗಳಾಗಿವೆ.
ಆಗ ಅವು ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ಇಂದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಪ್ಪಾ…
ಅವು ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನಗಳಲ್ಲ.
ಅವು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ದಿನಗಳು.
ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು.
ಬಡತನದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೆಲವರಿಂದ ಅವಮಾನವಾಯಿತು. ತಿರಸ್ಕಾರ ಎದುರಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ, ನಮ್ಮ ಬದುಕು, ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ನೋಡಿದರು.
ಆದರೆ ನೀನು?
ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಇಂಬು ನೀಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅಪ್ಪಾ, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಹಣ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು.
ಆದರೆ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಸಮುದ್ರದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು.
ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ನೀನು LIC ಏಜೆಂಟ್ ಆಗಿ ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋದೆ.
ಜನರ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ.
ಅವರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿದೆ.
ನಿನಗೆ ವಾಹನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಊರಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಊರಿಗೆ, ಒಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಗೆ…
ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ.
ಆಗ ನಿನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಎಷ್ಟು ನೋಯುತ್ತಿದ್ದವೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಿನ್ನ ದೇಹ ಎಷ್ಟು ದಣಿದಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನೋವು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೆಯೋ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಮಗನಾಗಿದ್ದೆ.
ನೀನು ಅಪ್ಪನಾಗಿದ್ದೆ.
ಮಗನಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ನೋವು ಯಾವಾಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತಾ?
ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲದಾದ ಮೇಲೆ.
ಇಂದು ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ನೀನು ಅನಾರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ದಿನಗಳೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ.
ದೇಹ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ನೋವನ್ನು ತೋರಿಸದಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ನಿನ್ನ ದೇಹ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಮಗಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪಾ…
ನೀನು ನಿನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ ನಮಗೆ ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟೆ.
ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಿದೆ.
ಅದೇ ನೀನು ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು,
ಅದನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ನಾನು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ದಾರಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.
ನನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಸಾವಿರಾರು ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ,ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.ಟಿವಿ,ಸಿನಿಮಾ,ಧಾರಾವಾಹಿ,ರೇಡಿಯೋ, ಪತ್ರಿಕೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನನ್ನದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಲೇಖನ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾ…
ಈ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನೊಳಗೊಂದು ಮಗುವಿದೆ.
ಅದು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ.
ನಾನು ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಿದಾಗ ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಮುಖ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.
ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ, “ಅಪ್ಪ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದ!” ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ನಾನು ದೊಡ್ಡ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗಲೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಜನರ ನಡುವೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತವೆ.
ಒಮ್ಮೆ…
ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿ…
ನೀನು ಬಂದು,
“ಮಗಾ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೀಯ…”
ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು ಅಪ್ಪಾ.
ನನ್ನ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಆ ಒಂದು ಮಾತು ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ನೀನಿಲ್ಲ.
ಅದಕ್ಕೇ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸು ಕೂಡ ನನಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ.
ಏಕೆಂದರೆ…
ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಈಗ ಮುಚ್ಚಿವೆ.
ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಕೈಗಳು ಈಗ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಬೇಕಾದ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಕುಗ್ಗಿದಾಗ “ಹೆದರಬೇಡ” ಎನ್ನಬೇಕಾದ ಅಪ್ಪ ಈಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲ.
ಅಪ್ಪಾ…
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.
ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.
ಕತ್ತಲೆಯ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ.
ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಕ್ಷತ್ರ ನೀನು ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆದರೂ…
ಒಂದು ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ.
“ಅಪ್ಪಾ… ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ನೀನು ಬಯಸಿದಂತೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ.
ನೀನು ಕೊಟ್ಟ ವಿದ್ಯೆಯ ಋಣ ತೀರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ನೀನು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳು ಇನ್ನೂ ನನ್ನೊಳಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ…”
ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಆಮೇಲೆ ಕಣ್ಣೀರು ಬರುತ್ತದೆ.
ಜೋರಾಗಿ ಅಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ನಿನ್ನನ್ನು ಕೂಗಿ ಕರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
“ಅಪ್ಪಾ…”
ಎಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನಾನು ಈಗ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಸಮಾಜ ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮುಜುಗರ.
ಜನರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಸಂಕೋಚ.
ಹಾಗಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುತ್ತೇನೆ.
ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ.
ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ.
ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ.
ಅಪ್ಪಾ…
ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಹಣವಲ್ಲ.
ಆಸ್ತಿ ಅಲ್ಲ.
ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಅಲ್ಲ.
ನೀನು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಧೈರ್ಯ.
ನೀನು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಕನಸು ಕಾಣುವ ಹಕ್ಕು.
ನೀನು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಬಡತನದ ನಡುವೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಬದುಕುವ ಶಕ್ತಿ.
ನೀನು ಕಲಿಸಿದ್ದು ಒಂದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ—
ಮನುಷ್ಯನ ಬಳಿ ಏನಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ.
ಇಂದು ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ.
ಸಾಗರ ತಾಲೂಕಿನ ಸಂಪ ಗ್ರಾಮದ ಆ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ…
ಗುಡ್ಡಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ…
ಜಾನುವಾರುಗಳ ಜೊತೆ…
ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ.
ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನೀನೇ ಅಪ್ಪ.
ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಹೆಗಲೇ ಜಗತ್ತು.
ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕು.
ಅಪ್ಪಾ…
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯಬಹುದೇನೋ.
ಹಣ ಗಳಿಸಬಹುದು.
ಹೆಸರು ಗಳಿಸಬಹುದು.
ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಗಳಿಸಬಹುದು.
ಆದರೆ ಹೋದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ನೋವು.
ಇಂದು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟೇ ಪರಿಚಯಗಳು ಬಂದರೂ…
ನಾನು ಮೊದಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮಗನೇ.
ಶ್ರೀಧರ ಭಟ್ ಅವರ ಮಗ ವೆಂಕಟೇಶ.
ಅದೇ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಪರಿಚಯ.
ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬರಹದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬೆವರಿನ ವಾಸನೆ ಇದೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಗುರುತು ಇದೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕನಸಿನ ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಇದೆ.
ಅಪ್ಪಾ…
ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬೇಕು.
ನೀನು ಹೋಗಿಲ್ಲ.
ನನ್ನೊಳಗೆ ಇದ್ದೀಯ.
ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯ.
ನನ್ನ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯ.
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀಯ.
ನಾನು ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ…
ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಜೊತೆ ನೀನು ಬದುಕುತ್ತೀಯ.
ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾ…
ಒಂದು ಕೊರತೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದರೂ…
ಎಷ್ಟೇ ಜನರ ಪ್ರೀತಿ ಪಡೆದರೂ…
ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಹೋದರೂ…
ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮಗುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆಗ ನನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ಮಾತು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ—
“ಅಪ್ಪಾ…
ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು.”
ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಲು ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಬರಹ ಓದಲು ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು.
ನನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನೋಡಲು ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು,
“ಮಗಾ… ನೀನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೀಯ…”
ಎಂದು ಹೇಳಲು ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು.ಹಾಗಂತ ಸಾಧನೆಯ ಮೊದಲ ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನೀನು ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ,
ಅಪ್ಪಾ…
ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೀನು ನೋಡದೇ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಕೆಲವು ಯಶಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನೀನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದ್ದೆ.
ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟೆ.
ನಾನು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ.
ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಜನರು ಗುರುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸಂತೋಷ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾನು ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ನೀನು ನನ್ನಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ಟಿವಿ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಯಾರದೋ ಮನೆಯ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆ.ರೇಡಿಯೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಅದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಲೇಖನ, ಕತೆಗಳು ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮಗನ ಬರವಣಿಗೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಸಂಪದ ಸಾಲು ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೇವಲ 19 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಮಗ ಎಂಬ ಆಶ್ಚರ್ಯ,ಹೇಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಎರಡು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೆ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬೈಕ್ ತಂದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಾಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಓಡಾಡಿದ್ದೆವು, ಕಾರು ತಂದಾಗ ನನ್ನ ಮಗನ ಕಾರು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಮಾನಿಸಿದವರ ಎದುರು ಕಾಣಲಿ ಎಂಬಂತೆ ಗರ್ವದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹೋಗಿಬಂದಿದ್ದು,ಅರ್ದ ಎಕರೆ ಪುಟ್ಟ ತೋಟದಲ್ಲಿ,ಅಡಿಕೆ ಆರಿಸಿ,ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗ ದೊಡ್ಡ ತೋಟ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದು, ಸಾಗರ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಮನೆ ಮಾಡಿದ ಮಗ ಅಂತ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದು,ಹೀಗೆ ಜೀವನದ ಪ್ರಾರಂಭದ ಪ್ರತಿ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಸಾಧನೆ ಎಂಬಷ್ಟು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನೀನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದು, ಇದೆಲ್ಲವೂ ನೆನಪಿನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿದೆ ಅಪ್ಪಾ,
ಬಹುಶಃ ನಿನಗೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಂದನೆ ಹೇಳಲು ಬರದಿರಬಹುದು.
ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಹೆಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು.
“ನನ್ನ ಮಗ ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ…”
ಎಂಬ ಸಂತೋಷ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಪ್ಪಾ, ನೀನು ನನ್ನ ಆರಂಭದ ಯಶಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದೀಯ.
ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಇಂದಿನ ನೋವು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ.
ಏಕೆಂದರೆ…
ನಾನು ಇಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
ಇಂದು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ.
ನನ್ನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಓದುಗರಿದ್ದಾರೆ.
ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವವರಿದ್ದಾರೆ.
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಈ ಹಂತವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನೀನು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದೆಯೋ ಎಂದು ಆಗಾಗ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ.
ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ನೀನು ನೋಡಿದ್ದೀಯ.
ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ನೀನಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ನನ್ನ ನೋವು.
ನೀನು ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ದುಃಖವಲ್ಲ ಇದು.
ನೀನು ನೋಡಿದ ಯಶಸ್ಸಿನ ನಂತರ ನಾನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ; ಅದನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನೋವು ಕಳೆದ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ
ಅಪ್ಪಾ…
ನಾನು ಇಂದು ಯಾವುದಾದರೂ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಜನರು ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದಾಗ, ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ—
“ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು…”
ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ…
ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ.
ಆ ಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಸಂತೋಷದ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಒಂದು ಖಾಲಿತನ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಆಡಿಸಿದ ದಿನಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು, ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದ ಯಶಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಟ್ಟ ದಿನಗಳವರೆಗೆ…
ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದೆ.
ಅದು ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ.
ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾ…
ನಾನು ಇನ್ನೂ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಿದೆ.
ಇನ್ನೂ ಕನಸುಗಳಿವೆ.
ಇನ್ನೂ ಬರೆಯಬೇಕಿದೆ.
ಇನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ನೆನಪು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ.
ನಾನು ಗೆದ್ದಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಸೋತಾಗ ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಕುಗ್ಗಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಬಡತನದಲ್ಲೂ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನನಗೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ಅಪ್ಪಾ…
ನೀನು ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಕೊಂಡಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದೀಯ.
ಆದರೆ…
ನನ್ನ ಇಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಲು, ನನ್ನ ಇಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಹೆಮ್ಮೆಯ ನಗುವನ್ನು ನಗಲು, ನನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು “ಮಗಾ, ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಲು…
ನೀನಿರಬೇಕಿತ್ತು.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂದು ನಾನು ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ.
ಕಣ್ಣೀರು ಬಂದರೂ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಜೋರಾಗಿ ಅಳಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ಮೌನವಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈಗ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.
ಆದರೆ ಅಪ್ಪಾ…
ಮಗ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡವನಾದರೂ, ಅಪ್ಪನ ಮುಂದೆ ಅವನು ಯಾವತ್ತೂ ಮಗನೇ.
ನನ್ನೊಳಗಿನ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ಕೊರತೆ ಎಂದಿಗೂ ತುಂಬುವುದಿಲ್ಲ.
ಕತ್ತಲೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅಳುತ್ತೇನೆ.
ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—
ಅಪ್ಪಾ…
ನನ್ನನ್ನು ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಆಡಿಸಿದ ಆ ಹೆಗಲು ಇಂದು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆ ಹೆಗಲಿನ ಬಲದಿಂದಲೇ ನಾನು ಇನ್ನೂ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.
ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಬದುಕಿಗೆ…
ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ನಂಬಿಕೆಗೆ…
ನೀನು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳಿಗೆ…
ನನ್ನ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಋಣಿ.
ನಿನ್ನ ಮಗ,
ವೆಂಕಟೇಶ ಸಂಪ
